fyrstu vorverkin - og töfravettlingar!

Það er ekkert hægt að þræta fyrir það lengur að vorið er komið, mér til mikillar ánægju þar sem þetta er uppáhaldsárstíðin mín. Sólin fer að skína, gróðurinn tekur við sér, páskarnir (mmm, súkkulaði) og afmælið mitt... það er líka svo góð stemming á vorin, enginn kominn með leið á að grilla og allir glaðir þótt það sé gluggaveður. Við drifum okkur út í garð í sólskininu í gær og hófumst handa við að stinga upp, tína rusl, sópa, raka og aðeins snyrta til í garðinum eftir veturinn. Úlfur veit fátt skemmtilegra en að taka þátt í svona brasi og lék á als oddi, of upptekinn til að horfa í myndavélina enda ótrúlega vinnusamur og duglegur miðað við að vera bara á fimmta ári. Ósk fékk í fyrsta sinn að sitja sjálf í grasinu og leika sér, hún dundaði sér þar heillengi og lét ekkert hafa fyrir sér. Næst á dagskrá er svo að fara að sá kryddjurtunum og undirbúa matjurtagarðinn fyrir sumarið.

Alltaf þegar ég prjóna leikskólavettlinga á Úlf enda þeir á því að þæfast og minnka rosalega því þeir blotna í útileik á leikskólanum og eru svo settir á rjúkandi heitan ofn svo þeir nái að þorna (Svo týnast þeir líka alltaf á endanum. Það er eitthvað vettlingasvarthol í alheiminum fullt af vettlingum sem ég hef prjónað á þennan dreng). Ég ákvað að halda áfram að klára kambgarnið í garnbanaáskoruninnni og prjónaði þessa röndóttu vettlinga í minni stærð, náði að klára marga marga pínulitla hnykla sem höfðu verið að þvælast fyrir mér, og svo setti ég þá í þvottavélina og þæfði þar til þeir voru passlegir á Úlf. Úlfur fékk einmitt að fylgjast með. Honum fannst þetta vera mestu töfrar og kallaði þvottavélina bara "Minnkarann", haha. Ég gætti þess að skrifa uppskriftina niður svo ég geti gert fleiri seinna og er fegin því þeir heppnuðust svo vel og eru eiginlega algjört æði. Og þá er líka áskorun mánaðarins frá.

uppskerutíð

Feðgarnir á heimilinu drifu sig út í siðustu viku, tóku upp góðan slatta af gulrótum og tíndu auk þess fullt af rifsberjum. Úlfur vildi reyndar ekki kannast við að vera að tína ber heldur þóttist hann vera að mjólka kýr! Sennilega var það fatan sem átti að tína í sem varð innblásturinn að þeim leik. En gulræturnar okkar, þrátt fyrir að vera smáar, voru dásamlega ljúffengar og án efa bestu gulrætur sem ég hef smakkað. Þær hurfu hratt og örugglega ofan í okkur mæðgin meðan Oddur gerði rifsberjahlaup. Hann prófaði að nota minna sykurmagn en sagt var til um í uppskriftinni og bara hrásykur og við fundum engan mun, hvorki á bragði né áferð. Þannig að það er alveg hægt. Og það sem ég er búin að gæða mér á þessu góða rifsberjahlaupi hérna á fyrstu dögum fæðigarorlofsins... namminamm.

Við tókum reyndar upp kartöflurnar okkar um daginn en það var ekkert myndað. Þær náðu fullri stærð en voru ekki sérlega margar - þó í matinn nokkrum sinnum fyrir okkur og eins og gulræturnar alveg fáránlega gómsætar. Við erum mjög ánægð með ræktunartilraunir þessa sumars en nú erum við líka reynslunni ríkari og ætlum að gera breyta aðferðafræðinni aðeins fyrir næsta sumar. T.d. ætlum við að blanda sandi og hrossaskít í jarðveginn í matjurtabeðinu okkar núna í haust og svo ætlum við líka að rækta bara kartöflur í opnum beðum næsta sumar, allt annað í afmörkuðum kössum. Og svo er auðvitað stefnt á fleiri tegundir!

Óska ykkur öllum góðrar uppskeru þetta haustið, hverju svo sem þið hafið sáð :) 

garðurinn gefur (smá)

Fyrr í sumar sagði ég frá mjög svo byrjendalegum tilraunum okkar í matjurtarækt, sem fólust aðallega í því að setja niður nokkrar spíraðar kartöflur og einn pakka af gulrótarfræjum í matjurtahornið hérna i garðinum. Lengi vel vissum við ekki einu sinni hvaða grös væru hin "réttu" og hvað væri illgresi sem ætti að fjarlægja, en við fundum nú út úr því á endanum og nú eru að sprottin nokkuð myndarleg kartöflu- og gulrótargrös. Við ákváðum að prófa að taka upp eitt af kartöflugrösunum og sjá hvað leyndist þar undir. 

Það var nú frekar lítið, eins og myndirnar sýna! Þá er bara að bíða í nokkrar vikur og sjá hvort þetta sé ekki bara allt að koma. Annars vorum við að lesa okkur til í Ætigarðinum - Handbók grasnytjungsins, sem við fengum í útskriftargjöf frá mömmu í tilefni af þessum nýja ræktunaráhuga og það er sannarlega bæði fróðleg og skemmtileg bók, en samkvæmt henni gæti vandamálið legið í því að jarðvegurinn sé illa samsettur og næringarlaus. Við erum þá að minnsta kosti reynslunni ríkari og gerum betur næst. 

Við þvoðum samt að sjálfsögðu litlu uppskeruna og suðum hana með nýuppteknum, búðarkeyptum íslenskum kartöflum. Svo böðuðum við þær með smjöri og steinselju og nutum hvers bita. Dásamlegt!

garðyrkjuáhugi á grunnstigi

Ég hef nánast enga reynslu af garðrækt, annað en þetta helsta: Ég kann að slá gras og vökva með vökvukönnu og er svona þokkaleg í að reita arfa og tína rabbarbara... en þar með er kunnátta mín nokkurn veginn upptalin. Það má því segja að ég sé algjör byrjandi. Mér finnst samt frekar gaman að vinna í garðinum og kippi mér ekkert upp við að verða skítug, tregðan við afrek á þessu sviði stafar af rótgróinni og fullkomlega stjórnlausri pödduhræðslu minni sem á það til að standa í vegi fyrir því að ég komi nálægt beðum og runnum þar sem köngulær og geitungar eru á hverju strái. (Bókstaflega). 

En ég á stóran og fínan garð hér í Gamla Vesturbænum og því algjör synd að ég skuli ekki vera duglegri að vinna í honum. Við erum reyndar dálítið dugleg að slá grasið en það telst nú varla mikil garðrækt! Í fyrra gaf nágranni minn Úlfar mér jarðaberjaplöntu (hann og konan hans eru garðræktarsnillingar) sem mér tókst að hlúa nægilega að til að eignast í sumarlok tvö lítil jarðarber sem voru auðvitað himnesk á bragðið. Nú höfum við prófað að setja niður kartöflur og gulrætur og verðum bara að sjá til hvernig uppskeran tekst. Höfum allavega lítið þurft að hafa áhyggjur af því að vökva eins og veðrið hefur verið, ehemm, en ég verð að viðurkenna að ég veit ekki hvernig plönturnar sem koma upp eiga að vera og væri vís til að reita þær í burtu, haldandi að þær væru arfi. Ég er það glórulaus hvað þetta varðar. 

En þetta er a.m.k. í startholunum hjá mér, auk kryddjurtaræktarinnar í gluggakistunni auðvitað, og einhvern daginn verð ég kannski jafn dugleg og klár í garðstörfum eins og nágrannar mínir og allt fólkið í þáttunum hennar Gurrýjar í garðinum, sem sýndir eru á þriðjudagskvöldum á RÚV. Það eru mjög skemmtilegir og áhugaverðir þættir sé maður skápagarðyrkjuunnandi eins og ég. Hef nú þegar lært meira af þessum þáttum en nokkrum matreiðsluþætti sem ég hef séð... þegar ég pæli í því er óskiljanlegt hvers vegna alltaf er verið að gera þessa matreiðsluþætti en ekki kenna fólki að rækta sinn eigin mat. Miklu gagnlegra!

hvað er fallegt, gómsætt, ódýrt OG auðvelt?

Fjársjóður í gluggakistunni minni: Kóríander, steinselja og graslaukur.

Ég elska ferskar kryddjurtir en get ekki sagt að ég elski hvað þær kosta rosalega mikið úti í búð. Svo notar maður heldur aldrei allan pakkann og endar alltaf á því að henda dýrmætri restinni af því hún er farin að skemmast og orðin brún og slepjuleg. Hins vegar er bæði fáránlega ódýrt og auðvelt að rækta sínar eigin kryddjurtir. Ég prófaði það fyrst fyrir tveimur árum og varð satt að segja bara hissa hvað þetta er auðvelt, sérstaklega sum krydd eins og kóríander, steinselja og graslaukur. Hef heyrt að mynta sé líka ekkert mál og ætla að prófa bráðum. 

Eina sem þarf eru gamlar dollur og krukkur, smá gróðurmold og fræ. Á fræpökkunum eru góðar leiðbeiningar um hvernig á að sá þeim. Svo spreyjar maður bara öðru hverju með spreybrúsa til að halda moldinni rakri og setur plastfilmu yfir meðan litlu sprotarnir eru að komast upp úr moldinni. Þegar þeir eru komnir upp eru þeir settir í stærri pott (sem ég ætla að gera síðar í vikunni) og þá fyrst fer allt á fullt - maður hefur án gríns ekki undan að borða allt kryddið sitt! Sumir setja plönturnar út, það er til dæmis sniðugt með graslauk, en það er líka alveg hægt að hafa þetta bara áfram í sólríkum glugga.

Svo eru fallegar grænar kryddjurtir eru ekki bara gómsætar heldur líka heimilisprýði:

(Uppruna allra þessara mynda má finna í eldhúsmöppunni á Pinterest-svæðinu mínu).