í fréttum er þetta helst

Skemmtilegt og einfalt föndur sem sló í gegn hjá unga manninum. Fyrst var var vatnslitað inn í skapalónsteikningar og svo dýrin klippt út og límd á annað blað. 

Systir mín stakk upp á sushigerð á föstudaginn fyrir rúmri viku og ég sló til þrátt fyrir að vera algjör byrjandi sjálf. Hún kenndi mér helstu handtökin og það kom mér á óvart hvað þetta er lítið vesen. Úlfi fannst sushigerðin rosalega spennandi og aðstoðaði heilmikið. Og þó maður geri þetta heima þarf það ekki að vera slappt, allir sem á fengu að bragða voru sammála um að þetta væri engu síðra en á veitingastað! Það besta var að við bjuggum til óheyrilegt magn og því gátum við og kærastarnir borðað okkur algjörlega pakksödd og áttum meira að segja afgang. Nú skil ég bara ekki af hverju ég hafði ekki prófað þetta fyrr... og er byrjuð að plana næsta sushikvöld. 

Eftir veikindin og inniveruna mátti Úlfur loksins fara út um síðustu helgi, allir á heimilinu voru mjög hamingjusamir hvað það varðaði. Við fórum þó hægt af stað og kíktum bara á Kjarvalsstaði á laugardeginum. Þar gat strákurinn hlaupið og ærslast á göngunum (og aðeins í sölunum, úps) á meðan við foreldrarnir kíktum á ljósmyndir Rodchenko og allskonar málverk eftir Kjarval. Mjög skemmtilegar sýningar, mæli með! Í uppáhaldi var þó listasmiðjan sem hefur verið útbúin fyrir krakka en þar er góð aðstaða til að teikna og skoða listaverkabækur. 

Á sunnudeginum var svo í boði að fara út að leika í snjónum. Við notuðum daginn til að taka aðeins til í garðinum, flokka flöskur og dósir, hlúa að pottablómunum okkar og fleira í þeim dúr. Úlfur var alsæll með snjóinn og felldi tár þegar hann þiðnaði tveimur dögum síðar. 

Ég er búin að eiga dálítið strembnar prjónavikur upp á síðkastið, hef t.d. mikið þurft að rekja upp og ekki alltaf verið ánægð með verkefnin mín. Ég setti mér líka dálítið margar jólagjafir fyrir og var komin í stress þannig að ég helmingaði þá áætlun bara - ekkert gaman að gefa heimatilbúnar gjafir ef þær eru ekki búnar til af sannri gleði! En nú virðist prjónalukkan aftur vera orðin mér hliðholl og ég hef verið að klára allskonar skemmtileg verkefni - svo ekki sé minnst á að byrja á allskonar skemmtilegu. Ég heklaði þessa peysu úr lamaull frá Strikkebogen sem fæst í Litlu Prjónabúðinni og get ekki annað en gefið því garni toppeinkunn, alveg dásamlega mjúkt og meðfærilegt og svo eru litirnir mér að skapi. Uppskriftin er í Maríu heklbók og heitir Úlfagull (ég gat ekki annað en gert hana á Úlfagullið mitt!) en ég hef aldrei heklað neitt svona flókið áður og að tala um að þetta hafi verið erfitt lærdómsríkt væri understatement, svo ég sletti. Útkoman er sem betur fer bara nokkuð góð þrátt fyrir svolítið ljót samskeyti (sjást ekki á mynd) og það að peysan er svona tveimur stærðum of stór á barnið (redda því með teygjutvinna í hálsinn og uppbrettum ermum). Að öðru leyti er ég himinlifandi með hana og er strax búin að ákveða að gera aðra (minni). 

Svo var Oddur að biðja um lopavettlinga og þá fannst mér bjóðast fullkomið tækifæri til að nýta plötulopaafganga í verkið. Ég er nú þegar búin með ljótgarnsáskorun Hnoðra og hnykla en þar sem það var í raun aukaáskorun og enn nóg eftir af mánuðinum (og garnbirgðunum, ehemm), henti ég í risastóra lopavettlinga á manninn. Ég prjónaði þá bara upp úr mér og þeir urðu svolítið stórir, en þegar ég hafði orð á því að rekja upp og minnka aðeins tók Oddur það ekki í mál og vildi bara hafa þá svona gerðarlega. Mér finnst þeir bara sætir þegar allt kemur til alls og eitthvað krúttlega jólasveinalegt við litina og stærðina.

Nú eru á prjónunum tvennar jólagjafir sem eðli málsins samkvæmt er ekki sniðugt að sýna hér enn sem komið er. Til þess að eiga að minnsta kosti til eitt verkefni sem ekki er leyndó og þolir að vera sinnt á almannafæri fitjaði ég upp á þessari ofureinföldu en ofurfínu peysu úr Babystrik pa pinde 3. Garnið er Gepard CottonWool sem ég keypti á útsölu í Litlu Prjónabúðinni á föstudaginn. Mér finnst þessi plómulitur æðislegur og hlakka til að klæða Ósk í nýja peysu, vonandi sem fyrst. 

Ekki fleira í fréttum að sinni - bestu kveðjur til allra :)

kanilsnúðakakan góða

Ég er ein af þeim fjölmörgu sem kíki reglulega inn á matarbloggið Ljúfmeti og lekkerheit og hef upp á síðkastið prófað að elda allskonar girnilegt sem ég hef rekist á þar. Til að gera langa sögu stutta hefur ALLT verið fáránlega gott og greinilegt að þarna er ekki verið að mæla með uppskriftum að ástæðulausu! Mágkona mín bakar stundum kanilsnúðaköku sem mér finnst ofboðslega góð og það kom mér því ekki á óvart þegar ég falaðist eftir uppskriftinni að hún var fengin af Ljúfmetissíðunni. Sjá hér. Ég á að vísu aldrei hvítt hveiti og sykur en notaði bara gróft og fín spelt til helminga í staðinn og rapadura hrásykur. Kakan mín varð því aðeins dekkri en hjá Svövu, eins og sést á myndinni hér að ofan, en samt mjöööög góð. Satt að segja er ég hálfpartinn með þessa köku á heilanum, alltaf að búa hana til og ég sem baka nánast aldrei! 

uppskerutíð

Feðgarnir á heimilinu drifu sig út í siðustu viku, tóku upp góðan slatta af gulrótum og tíndu auk þess fullt af rifsberjum. Úlfur vildi reyndar ekki kannast við að vera að tína ber heldur þóttist hann vera að mjólka kýr! Sennilega var það fatan sem átti að tína í sem varð innblásturinn að þeim leik. En gulræturnar okkar, þrátt fyrir að vera smáar, voru dásamlega ljúffengar og án efa bestu gulrætur sem ég hef smakkað. Þær hurfu hratt og örugglega ofan í okkur mæðgin meðan Oddur gerði rifsberjahlaup. Hann prófaði að nota minna sykurmagn en sagt var til um í uppskriftinni og bara hrásykur og við fundum engan mun, hvorki á bragði né áferð. Þannig að það er alveg hægt. Og það sem ég er búin að gæða mér á þessu góða rifsberjahlaupi hérna á fyrstu dögum fæðigarorlofsins... namminamm.

Við tókum reyndar upp kartöflurnar okkar um daginn en það var ekkert myndað. Þær náðu fullri stærð en voru ekki sérlega margar - þó í matinn nokkrum sinnum fyrir okkur og eins og gulræturnar alveg fáránlega gómsætar. Við erum mjög ánægð með ræktunartilraunir þessa sumars en nú erum við líka reynslunni ríkari og ætlum að gera breyta aðferðafræðinni aðeins fyrir næsta sumar. T.d. ætlum við að blanda sandi og hrossaskít í jarðveginn í matjurtabeðinu okkar núna í haust og svo ætlum við líka að rækta bara kartöflur í opnum beðum næsta sumar, allt annað í afmörkuðum kössum. Og svo er auðvitað stefnt á fleiri tegundir!

Óska ykkur öllum góðrar uppskeru þetta haustið, hverju svo sem þið hafið sáð :) 

myntute

Þegar við fórum á lífræna grænmetismarkaðinn í Engi um fyrir nokkrum vikum keyptum við m.a. glæsilega myntuplöntu sem hefur svo lifað góðu lífi í gluggakistunni okkar síðan og borið af sér mörg ilmandi myntulauf. Okkur finnst rosalega gott að láta myntulauf liggja í soðnu vatni, það er eitthvað besta te sem ég hef smakkað. Um helgina áttum við afgang og ákváðum að prófa að gera íste, settum bara smá hunang og kældum og drukkum svo með fullt af klaka. Dásamlega gott, þið verðið að prófa!

tjaldútilega í hrunamannahreppi

Eins og sjá má var margt brallað í útilegu í Hrunamannahreppi um Verslunarmannahelgina, og í ýmiss konar veðri líka! Við ókum upp að Gullfossi snemma um morgun til að ná á undan ferðamannahópum en þá var svo þungskýjað og hvasst að allar myndirnar líta út fyrir að hafa verið teknar í næturþoku. Það hafði strax birt stuttu seinna þegar við sáum Strokk í allri sinni dýrð (mjög spennandi fyrir barn á fjórða ári) og tókum stutta göngu um Geysissvæðið. Við tókum reyndar líka stutta göngu um Geysisverslunina sem er ótrúlega flott, en þar fann Úlfur þessa rosalega víkingahjálma og sverð. Hann margmátaði góssið fyrir framan spegilinn og hætti ekki fyrr en hann fékk pabba sinn með sér í grínið. Ég tók mynd til sönnunar. 

Annað sem stóð upp úr var heimsókn í Slakka. Ég fékk að halda á pínulitlum hvolpi og langaði auðvitað að taka hann með heim... reyndar líka kanínurnar sem voru voðalega sætar og alveg gefins og allt. Svo fórum við líka á lífrænan grænmetismarkað í Laugarási hjá þeim í Engi þar sem við keyptum fullt af grænmeti til að eiga í bílnum sem snarl. Það kláraðist reyndar svo fljótt að við þurftum að koma aftur til að eiga nóg til að taka með heim! Virkilega skemmtilegur staður, Úlfur lék sér á grónu útisvæði allan tímann og ilmurinn af kryddjurtum fyllti loftið í sólskininu. Á leiðinni heim komum við líka við á Sólheimum en höfðum lítinn tíma til að skoða okkur um. Sem var miður því þar er margt skemmtilegt að skoða og svæðið mjög aðlaðandi, við lofuðum sjálfum því við brottför að gera út dagsferð þangað bráðlega. 

kjúklingabaunir: hagkvæmni og hollusta

Hér á bæ verðum við sífellt áhugasamari um hollt mataræði (og skemmtilega hreyfingu, en það er efni í aðra færslu seinna), að hluta til vegna þess að heimilisfaðirinn er viðkvæmur í maganum en líka vegna þess að eftir því sem við höfum fullorðnast og sjóast í barnauppeldi komumst við betur og betur að því hvað hollur og góður matur gerir öllum gott, bæði í lund og skrokk. Svo eru bein tengsl á milli umhverfismeðvitundar og valkosta í mataræði, t.d. hvar fæðan er framleidd, hversu langt hún er flutt og hvaða efni eru notuð við framleiðsluna og þetta er eitthvað sem við reynum að pæla í. 

Þegar við vorum að byrja að velja hollari fæðu fyrir svona ári síðan fannst okkur áberandi að flestar heilsuvörur eða hollari kostir væru margfalt dýrari en það sem við höfðum áður verið að kaupa. Verandi bæði námsmenn völdum við áður yfirleitt það alódýrasta í Bónus sem er Euroshopper pasta, niðursuðuvörur og gjarnan unnan kjöt- og fiskvörur. Svo ekki sé minnst á pakkanúðlur! En þetta er allt meira og minna fullt af hvítu hveiti og hvítum sykri, geri, aukaefnum og rotvarnarefnum og bara öllu sem einkennir fæðu sem er komin langt frá uppruna sínum. Þannig að við vorum lengi framan af, og erum að mörgu leyti enn, að læra að kaupa inn hollustu án þess að fara á hausinn. Veraldarvefurinn geymir auðvitað hafsjó af fróðleik og á Cafe Sigrun má finna mörg góð ráð, sér í lagi þessi hérna um hvað sé hægt að gera til að draga úr kostnaði en borða samt hollan og lítið unninn mat. 

Á heimasíðu Himneskt má líka finna ágæta fræðslu um hagkvæmni og hollustu, auk þess sem vörurnar þeirra eru til sölu í Bónus og margar hverjar ekkert svo dýrar. Við kaupum oft þessar vörur, t.d. speltið og vínsteinslyftiduftið sem kosta frekar lítið miðað við hvað er hægt að búa til margt gott úr því. Þá getum við bakað okkar eigið brauð og sjálf búið til kökur, kex og pizzur sem er sko miklu ódýrara en að kaupa það úti í bakarí eða á skyndibitastöðum. Annað sem er ekki dýrt er ferskt grænmeti og ávextir, ég kaupi rosalega mikið af því vegna þess að maður getur fengið svo mikið magn fyrir svo fáar krónur. Og svo, það sem þessi færsla átti upphaflega að vera um, er upplagt að vera dugleg að nota baunir því þær eru svo frábærar í allskonar rétti og ekkert dýrar þegar maður kaupir fullan poka og eldar sjálfur. Um daginn suðum við fullan pott af lífrænum kjúklingabaunum og bjuggum svo til tvölfaldan skammt af buffum, einn til að borða um kvöldið og annan til að frysta og eiga sem fljótlega máltíð í frystinum. Þó áttum við nægan afgang af baunum til að fyrsta tvo skammta sem er svo hægt að henda út í súpur og pottrétti og samt var nóg eftir til að búa til dásamlegan hummus. Hagkvæmnin í hámarki! 

Ég tók þessa mynd hér að ofan af buffunum því mér fannst þau svo falleg á litinn. Uppskriftina fékk ég í gömlu Hagkaupsbókinni eftir Sólveigu Eiríksdóttur, Grænn kostur Hagkaupa, sem er held ég ófáanleg í dag nema í fornbókasölu. Þau voru dásamlega góð og ekkert flókin eldamennska:

Kjúklingabaunaborgarar

3 dl soðnar kjúklingabaunir

2 stk soðnar kartöflur

2 msk kartöflumjöl (ég notaði maísmjöl)

1 stk meðalstór blaðlaukur

1 hvítlauksrif

1 msk rifinn sítrónubörkur

2 tsk karri

hnefi af ferskri steinselju

smá sjávarsalt og nýmalaður pipar

rasp: 

smá maísmjöl

smá spelt

nokkrar rósmarínnálar (ég sleppti þeim)

Stappið soðnu kjúklingabaunirnar og kartöflurnar. Saxið blaðlauk, hvítlauk og steinselju smátt og rífið sítrónubörk. Setjið allt í hrærivél og hrærið saman. Mótið 8 borgara, veltið þeim upp úr raspinu og látið standa í ísskáp smá stund. Hitið olíu á pönnu og steikið borgarana í um 2 mín á hvorri hlið, eða þar til þeir verða gylltir og flottir.

 Hér er líka ein frábær uppskrift sem ég ætla líka að prófa bráðum. Þetta er að verða dálítil langloka hjá mér núna og best að hætta í bili. Eigið góða helgi!

garðurinn gefur (smá)

Fyrr í sumar sagði ég frá mjög svo byrjendalegum tilraunum okkar í matjurtarækt, sem fólust aðallega í því að setja niður nokkrar spíraðar kartöflur og einn pakka af gulrótarfræjum í matjurtahornið hérna i garðinum. Lengi vel vissum við ekki einu sinni hvaða grös væru hin "réttu" og hvað væri illgresi sem ætti að fjarlægja, en við fundum nú út úr því á endanum og nú eru að sprottin nokkuð myndarleg kartöflu- og gulrótargrös. Við ákváðum að prófa að taka upp eitt af kartöflugrösunum og sjá hvað leyndist þar undir. 

Það var nú frekar lítið, eins og myndirnar sýna! Þá er bara að bíða í nokkrar vikur og sjá hvort þetta sé ekki bara allt að koma. Annars vorum við að lesa okkur til í Ætigarðinum - Handbók grasnytjungsins, sem við fengum í útskriftargjöf frá mömmu í tilefni af þessum nýja ræktunaráhuga og það er sannarlega bæði fróðleg og skemmtileg bók, en samkvæmt henni gæti vandamálið legið í því að jarðvegurinn sé illa samsettur og næringarlaus. Við erum þá að minnsta kosti reynslunni ríkari og gerum betur næst. 

Við þvoðum samt að sjálfsögðu litlu uppskeruna og suðum hana með nýuppteknum, búðarkeyptum íslenskum kartöflum. Svo böðuðum við þær með smjöri og steinselju og nutum hvers bita. Dásamlegt!

cravings

Ég er sjúk í vanilluís með hvers konar berjum þessa dagana - læt það að sjálfsögðu eftir mér vegna þess að óléttucravings eru jú líkaminn að kalla á eitthvað ákveðið næringarefni, ekki satt? Ommnomm...